امامزاده بار خاصی دارد!
105 بازدید
تاریخ ارائه : 9/21/2013 10:10:00 AM
موضوع: تبلیغ

سعید گل سرخ! امامزاده نیست!؟

به نام خدا

قبل از ماه مبارک رمضان وقتی از خیابان امام (ره) روبروی باغ ملی رد می­شدم، ناگاه نوشته پارچه­ای نظرم را به خود جلب کرد: «آستان امامزاده سید گل سرخ!!»

تا آنجا که در سال­های گذشته برای نوشتن کتاب «سیمای فرزانگان اردکان» تحقیق کرده بودم، می دانستم که صاحب این قبر با آیت الله العظمی فاضل اردکانی و مجد العلماء پسر عمو و از یک اصل و نسبند و در نتیجه سید نیست.[1] اما باز با خود گفتم شاید در کتابی یا نوشته ای نظر دیگری نقل شده که ما ندیده ایم. از این روی به تحقیق میدانی و کتاب خانه ای پرداختم؛ اما آنچه که البته هیچ دلیلی بر آن یافت نشد، سیادت صاحب این قبر بود!

محقق ارجمند جناب آقای علی سپهری در کتاب تاریخ اردکان (ج 1 ، ص 147) نوشته ­اند: «محمد گل سرخی. قبر او در اطاقی در گوشه گاراژ پرنده اردکان قرار دارد. اصل نسب صاحب قبر به درستی معلوم نیست، مشهور است که او هنگام عبور از اردکان در این شهر جان خود را از دست داده است. این قبر قبلاً در مزار قدیمی شهر قرار داشته ولی پس از تخریب مزار و احداث گاراژ به این صورت در آمده و اکنون مورد توجه مردم اردکان است و کرامات بسیاری برای او ذکر می کنند و در روزهای پنج شنبه مردم برای اداء احترام به آنجا می روند.»

استاد محقق مرحوم دکتر سید محمود طباطبایی نیز در کتاب فرهنگ عامه اردکان (ص 289) پس از بیان مشخصات جغرافیایی محل قبر آورده ­اند: «سعید گل سرخ، از نواده های مرحوم «آخوند آقا علی» صاحب کرامات بوده است. زمانی که برای انتقال جسد به این مقبره رسیدند، آن را سالم و شاداب یافتند و مشاهده کردند که جسد دسته ای گل سرخ بر روی سینه دارد.»

 به هر حال اعتراض ما به بازسازی و احترام این مقبره نیست، بلکه به امامزاده نامیدن آن معترضیم و بر اهل تعقل و تحقیق پوشیده نیست که پیامدهای منفی این عملکردها تا چه اندازه است و تا چه حد می تواند در سستی و بی اعتمادی مردم به عقاید و اماکن حقه تأثیر گذار باشد.

امیدواریم مسؤلین امر جلو این اشتباه ـ که ما یقین داریم قصد و غرضی در آن نبوده و نیست ـ را با برخورد منطقی و مناسب بگیرند و تشریح کنند که کلمه «امامزاده» در فرهنگ دینی و عمومی ما باری مخصوص به خود دارد که نمی توان آن را بر هر صاحب قبری و لو دارای عزت و کرامت اطلاق نمود.

البته این تساهل و تسامح در جاهای دیگر نیز مشاهده می شود که پیگیری لازم را می طلبد. از باب مثال به نوشته این تابلو نگاه کنید: «امامزاده شیخ ابوالقاسم بفروئیه» آیا با خواندن آن به مثالی برای موضوع پارادوکس دست نمی یابید؟! هم شیخ!؟ هم امامزاده!؟ ما که به یاد «کوسه ریش بلند» می افتیم. از مسؤلین محترم بویژه دست اندرکاران اداره اوقاف می خواهیم که حرمت حریم «امامزاده» را هر چه بیشتر پاس داشته، جلو سوء استفاده از آن را بگیرند.  

[1] - از جمله کسانی که این نظر را برایمان تشریح نمود، جناب آقای ماجدی؛ نوه مجد العلماء بود که خدایش بیامرزد. آن مرحوم در علت نامیده شده صاحب این قبر به گل سرخ نیز توضیح داد که چون بسیار زیبا بوده و در جوانی از دنیا رفته به او گل سرخِ خانواده لقب داده­اند که البته ما در هیچ کتابی چنین نظری را ندیدیم.